نادری، شناسنامه‌ای که در غبار بی‌تفاوتی لگدمال شده است.
قاسم رضائی‌راد
از ماشین که پیاده می‌شوم، قدم‌هایم در خیابان «نادری» سنگین‌تر از همیشه است. همان خیابانی که روزگاری، با شکوه و آرامشی خاص، رگ حیاتی مرکز شهر بود، خیابانی که در حافظه‌ی جمعی ما، تصویر مردمی با آرامش و طمانینه در آن نقش بسته بود. زمانی که پاساژها و مغازه‌ها، نظم و جلوه‌ی شهری را به نمایش می‌گذاشتند. اما امروز… امروز وقتی به سمت چهارراه نادری قدم برمی‌دارم، نه تنها با آن خاطرات خوش روبرو نمی‌شوم، بلکه با واقعیتی تلخ و تکان‌دهنده مواجه می‌شوم. نادری، که میراث تاریخی و شناسنامه‌ی اصلی شهر اهواز است، امروز چیزی جز یک بازار بی‌نظم نیست. وقتی به چهارراه می‌رسید، با صحنه‌ای روبرو می‌شوید که هر ذره از وقار شهر را زیر پا می‌گذارد. گونی‌های بامیه سطح خیابان را با زیراندازی که باد آن را به این‌سووآن‌سو می‌برد پوشانده است، بساط‌های فلافلی که بخشی از معابر عمومی را به انحصار خود درآورده‌اند و با نگاهی به آن‌سوتر چیزی جز انبوهی از بساط‌های پراکنده و بی‌نظم نمی‌بینید.
پرسش های اصلی از متولیان شهر اینست:
آیا وضعیت فعلی خیابان هایی همچون خیابان نادری، شایسته‌ی نام کلانشهر اهواز است؟
آیا شهری که روزگاری یادگار توسعه، تلاطم‌های دهه‌ی شصت و شکوهِ صنعت نفت و گاز بوده، زیبنده است که امروز به این حجم از ولنگاری و رهاشدگی تن دهد؟
آیا گردشگرانی که برای دیدن هویت اهواز به این شهر می‌آیند، برازنده مردم این شهر است که مهمانانش با این حجم از آشفتگی و بی‌نظمی روبرو شوند؟
ما می‌دانیم که معیشت و بیکاری، چالش‌های همگانی کشور است؛ اما فقدان معیشت هرگز نباید بهانه‌ای برای فقدان نظم شهری و فروپاشی چهره‌ی شهر باشد. رها کردن خیابان‌های پرتردد، به معنای رها کردن هویت شهر است. این میزان از بی‌نظمی، به جز انرژی منفی، آشفتگی روانی و از بین رفتن غرور شهروندی، چیزی به شهروندان اهوازی نمی‌بخشد.
خیابان ها و اماکنی همچون چهارراه نادری، تنها مسیرهای تردد نیستند، آن‌ها ویترینِ مدیریت شهرداری و آینه‌ی تمام‌نمای عملکرد آن در زمینه ی حفظ نظم و زیبایی شهر است. رها کردن این نقاط استراتژیک، یعنی پذیرفتنِ فروپاشی تدریجی چهره‌ی شهر و از دست رفتن احساس آرامش و امنیت روحی و روانی شهروندان…
