بیلبوردهای اهواز، سرمایهای که فقط پول میسازد، نه فرهنگ
قاسم رضائی راد
بیلبوردهای شهری تنها تابلوهای تبلیغاتی نیستند؛ آنها به دلیل قرار گرفتن در مسیرهای پررفتوآمد، کیفیت بصری بالا و دیدهشدن دائمی، یکی از مهمترین ابزارهای اثرگذاری بر رفتار شهرونداناند. در زمانی که آمار بینندگان تلویزیون، بهویژه شبکههای استانی رو به کاهش است، بیلبوردها میتوانند نقش رسانهای از دسترفته را بهخوبی ایفا کنند؛ رسانهای در مقیاس شهر، روبهروی چشمان هزاران نفر در هر روز.
در بسیاری از شهرهای پیشرو، بیلبوردها فقط وسیلهای برای کسب درآمد شهرداری نیستند؛ بلکه مدرسهای بزرگ در فضای باز هستند. شهرها از این امکان برای آموزش، فرهنگسازی، افزایش مشارکت اجتماعی و تقویت حس تعلق شهروندی استفاده میکنند؛ از پیامهای مرتبط با نظم شهری و تفکیک زباله گرفته تا احترام به حقوق دیگران، حفاظت از محیط زیست و بزرگداشت نمادهای فرهنگی.
اما در اهواز، این ظرفیت عظیم تقریباً نادیده گرفته شده است،بیلبوردها تنها یک کارکرد برای شهرداری پیدا کرده است،و آن هم درآمدزایی صرف است.
شهرداری تاکنون به شکل ملموسی هیچ برنامهریزی برای استفاده فرهنگی، آموزشی یا اجتماعی از این رسانه بزرگ شهری انجام نداده است. پرسش اساسی اینجاست،اگر شهرداری از این ابزار مؤثر برای ارتقای فرهنگ عمومی استفاده نکند، چه نهادی قرار است این مسئولیت حیاتی را برعهده بگیرد؟
اهواز بیش از هر زمان دیگری نیازمند تغییر الگوهای رفتاری، ارتقای فرهنگ شهرنشینی و افزایش مشارکت عمومی است، بیلبوردها میتوانند آغازگر این تحول باشند—به شرط آنکه شهرداری نگاه خود را از «درآمد صرف» به «سرمایهگذاری فرهنگی» تغییر دهد.
این رسانه بزرگ شهری اگر درست بهکار گرفته شود، میتواند پلی میان مدیریت شهری و مردم باشد؛ پلی برای توضیح مشکلات، دعوت به همکاری، برجستهکردن زیباییهای شهر و حتی ساختن امید و اعتماد اجتماعی، اکنون زمان آن رسیده که شهرداری اهواز در راستای نظام منظم نگهداشت شهری این فرصت را جدی گرفته و بیلبوردهای شهر را از تابلوهای خاموش تبلیغات به صفحههای زنده آموزش شهری تبدیل کند.
