چرا توجه به جزئیات شهری، مهمتر از پروژههای بزرگ است؟
قاسم رضائی راد
امروز یکی از دوستانم گفت: “دو روز است هر روز که از این خیابان رد میشوم، لاشهی یک گربه در همان گوشه افتاده و کسی آن را جمع نکرده است.” او از مسیرهایی به محل کار می آید که از میان پلهای بزرگ، تقاطعهای چندسطحی و پروژههای عمرانی خاص شهر میگذرد، چیزهایی که مدیران شهری دوست دارند به آنها افتخار کنند، اما هیچکدام از اینها در ذهن او نمانده بود، آنچه ذهنش را درگیر کرده بود، یک چیز کوچک بود، یک لاشهی رهاشده که دو روز تمام، جلوی چشم مردم مانده بود.
اینجا فهمیدم یک حقیقت مهم درباره «زیستن در شهر» وجود دارد: مردم با پروژههای بزرگ شگفتزده نمیشوند، با جزئیات رهاشده تحقیر میشوند، شهر،قبل از اینکه با پل و تونل ساخته شود، با “احترام” ساخته میشود، و احترام، دقیقاً با انجام همین کارهای کوچک شروع می شود.
مهمانی که وارد خانهات میشود، قیمت مبل برایش مهم نیست، پارگی و خراشیدگی های روی مبل مهم است، گرانقیمت بودن فرش، برایش مهم نیست، لکه ها و ریخت و پاش های روی آن اهمیت دارد، اهواز سالهاست که این احترام را از شهروندانش دریغ کرده است، مردم این را حس کردهاند، و وقتی شهری به مردمش احترام نگذارد، مردم کمکم با آن قهر میکنند…و قهر، گاهی صورت دیگری دارد، “مهاجرت” ، من معتقدم نجات اهواز از همینجا شروع میشود، از ساختن یک “نظام منظم نگهداشت شهری” ،نظامی که کارهای کوچک را بهموقع، دقیق و مستمر انجام دهد. اهواز قبل از هر چیزی، اول باید «قابل زندگی» شود.
